
Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat wij na enig gezins overleg ons lieve, mooie,slimme puppy een ander huis hebben gegeven. Hoofdpijn en buikpijn van alle dubbele gevoelens maar waar wij dachten de kids een enorm groot plezier te doen viel dat toch tegen, nu al vaak veel belangrijkere dingen dan de hond aandacht geven, moeder moet er de hele dag bij staan,en ik liep op m'n tandvlees op den duur...
Het lag niet aan het beestje maar wij zijn niet geschikt. 't Is echt wel slikken even maar op de lange duur wisten we gewoon dat íe enorm te kort zou komen hier, dus een verstands beslissing gemaakt -slik- hier nog een paar foto's van het afscheids proces; badderen, spelen en dan "dag hond, have a good life!"













